లక్షల రూపాయలు ఖర్చు చేసి, ఎన్నో ఆశలతో కెనడా వెళ్ళిన మన భారతీయ విద్యార్థుల పరిస్థితి ఇప్పుడు అగమ్యగోచరంగా మారింది. ఒకసారి ఊహించుకోండి... రెండేళ్ల పాటు కష్టపడి చదివి, దాదాపు 32,000 డాలర్లు కేవలం ట్యూషన్ ఫీజుల కోసమే కట్టి, తీరా ఆ కోర్సు పూర్తయ్యాక "మీకు ఇక్కడ పని చేసే అర్హత లేదు" అని చెబితే ఆ పిల్లల పరిస్థితి, వాళ్ల తల్లిదండ్రుల ఆవేదన ఎలా ఉంటుందో కదా! అక్కడి వాతావరణంలో అద్దెలు, తిండికి అయిన భారీ ఖర్చులు లెక్కేస్తే ఈ భారం ఇంకా ఎక్కువే.
జాస్పిందర్ కౌర్ లాంటి విద్యార్థిని బాధ వింటుంటే నిజంగా మనస్సు కలుక్కుమంటుంది; ఆమె తండ్రి తన జీవితకాల సంపాదన అంతా ఆ "కెనడియన్ అనుభవం" కోసమే ధారబోశారు. విద్యార్థి ముకుల్ రాణా అన్నట్లు, ఇది కేవలం పేపర్ల మీద జరిగిన ఒక చిన్న తప్పు కాదు, ఇదొక తీవ్రమైన మానవ సంక్షోభం, విద్యార్థులకు జరిగిన పెద్ద నమ్మకద్రోహం. ఒక పక్క పోర్టేజ్ కాలేజ్ లాంటి విద్యా సంస్థలు డబ్బులు తీసుకుని, ఈ పరిస్థితిపై కనీసం నోరు మెదపకుండా బాధ్యత నుండి తప్పుకుంటే, మరోపక్క కెనడా ప్రభుత్వపు ఇమ్మిగ్రేషన్ (IRCC) మాత్రం తమ రూల్స్ ఏమీ మారలేదని చేతులు దులుపుకుంటోంది. ఇక్కడ విచిత్రం ఏమిటంటే.. ఒకే కాలేజీలో, ఒకే కోర్సు చదివిన కొందరికి వర్క్ పర్మిట్ రావడం, మరికొందరికి అసలు రాకపోవడం. ఇదంతా చూస్తుంటే ఈ వ్యవస్థలో ఉన్న లోపాలు విద్యార్థుల పాలిట ఎంత పెద్ద శాపంగా మారాయో స్పష్టంగా అర్థమవుతోంది. కేవలం ఒక ఇమ్మిగ్రేషన్ లాయర్ ఆఫీసులోనే ఇలాంటి 200 కేసులు ఉన్నాయంటే ఈ మోసం స్థాయి ఎంత పెద్దదో మనం ఊహించుకోవచ్చు. జవాబుదారీతనం లేనప్పుడు, విదేశీ విద్య అనేది ఒక పవిత్రమైన జ్ఞాన సముపార్జన కేంద్రం లాగా కాకుండా, అత్యంత ఖరీదైన లాటరీ ఆటగా మారిపోతోంది.
కామెంట్లు
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి